Vraag de meeste New Yorkers wat ze weten over het Vrijheidsbeeld, en je krijgt dezelfde twee of drie feiten te horen die iedereen op school heeft geleerd. Twee van de meest voorkomende kloppen niet helemaal…
Ze staat al in de haven van New York sinds de onthulling op 28 oktober 1886, en in die tijd zijn er een paar fabeltjes ontstaan die zelfs mensen die er elke dag naar keken terwijl ze opgroeiden, nog steeds herhalen. Jaarlijks bezoeken zo’n 3,8 miljoen mensen haar, en de meesten van hen zouden je vertellen dat de kleur en de vorm van de fakkel er altijd precies zo hebben uitgezien als nu.
Het Vrijheidsbeeld was niet altijd groen
De huid van het standbeeld bestaat uit 3/32 inch koper, ongeveer zo dik als twee pennies, en koper dat zo dun is, blijft vanzelf niet groen. Toen ze werd onthuld, had het standbeeld een doffe, roodachtige bronzen kleur, die meer leek op de kleur van een nieuwe penny dan op het zeeschuim waar ze nu bekend om staat.
De National Park Service schat dat de verandering zo’n 25 tot 30 jaar heeft geduurd: zuurstof en de zoute lucht van de haven reageren met het koper en vormen zo een patina, dezelfde groenachtige laag die je overal op oude bronzen beelden ziet. Niemand weet precies wanneer ze helemaal van kleur was veranderd, omdat er toen nog bijna geen kleurenfoto’s van het standbeeld bestonden, maar tegen het begin van de 20e eeuw was de transformatie – waarvan de meeste mensen denken dat die er altijd al was – al voltooid.
9 september 2026 09:00 + meer data
Die patina is trouwens niet alleen maar voor de sier. Diezelfde groenachtige laag fungeert als een beschermende laag, wat mede de reden is waarom de koperen huid eronder zo weinig structureel onderhoud nodig heeft gehad in vergelijking met het ijzeren raamwerk dat haar overeind houdt. De bronzen nieuwkomer waar New Yorkers haar tegenwoordig af en toe mee vergelijken, lijkt meer op wat toeristen in 1886 daadwerkelijk zagen dan het standbeeld dat nu voor hun neus staat.
De fakkel waar je niet op kunt klimmen
De andere misvatting gaat over de toegang. Bezoekers die de 377 treden naar de kroon beklimmen, gaan er soms vanuit dat ze vlak bij de fakkel zijn, of dat deze gewoon gesloten was om de menigte in bedwang te houden. Het is geen van beide. De fakkel is al sinds 30 juli 1916 verboden terrein voor het publiek, toen de Black Tom-explosie het standbeeld beschadigde en de trap naar de fakkel werd afgesloten.
De explosie vond plaats in een munitiedepot aan de overkant van de haven tijdens een Duitse sabotageactie, en de ontploffing was krachtig genoeg om de fakkelarm te beschadigen en granaatscherven in de rechterkant van het standbeeld achter te laten. Hoewel de rest van het standbeeld structureel intact bleef, werd de oorspronkelijke fakkel decennia later uiteindelijk vervangen.
Wat bezoekers vandaag de dag zien, is niet eens de originele vlam. De huidige fakkel, een koperen vlam bedekt met 24-karaats bladgoud, verving in 1986 de versie uit 1886. Hij wordt van binnenuit verlicht, en het parkpersoneel gebruikt een 40-foot ladder om erbij te komen voor onderhoud.
Bezoekers kunnen de gouden vlam en de groene patina nog steeds van dichtbij bekijken door kaartjes voor het Vrijheidsbeeld te boeken met voorrang bij de veerboot naar Liberty Island en een tussenstop op Ellis Island.