Veel dagelijkse activiteiten hier in New York City voelen tegenwoordig aan als Olympische wintersportevenementen. ’s Ochtends naar je werk gaan? Snelschaatsen of langlaufen. Wachten op de metro op een perron in de open lucht? Duurtraining in de kou. Boodschappen dragen over ijzige trappen? Gewichtheffen met een hoog risico. Proberen een bevroren Citibike-dock te openen? Curling, maar dan bozer.
Tegen de tijd dat de lente aanbreekt, verdient iedereen hier minstens een bronzen medaille… of een heel lang dutje.
Het is grappig om deze iconische Olympische evenementen te vergelijken met ons drukke leven hier in de stad. Maar op bepaalde momenten in de Olympische geschiedenis waren de wedstrijden zelf nog vreemder dan ons dagelijkse woon-werkverkeer. Lang voordat snowboarden en breakdancen hun intrede deden, waren er Olympische evenementen die nu volkomen absurd lijken. Van ballonvaren tot touwtrekken, hier zijn enkele van de wildste Olympische evenementen die niet meer bestaan.
Luchtballonvaren (1900)
We beginnen deze lijst op een hoge noot – letterlijk, als het goed werd gedaan. Deelnemers werden beoordeeld op afstand, duur en hoogteverschil. Het was minder een sport op zich en meer een soort slow motion ontsnappingspoging door het Franse platteland. Het evenement werd uiteindelijk geschrapt, waarschijnlijk omdat het eerlijk gezegd moeilijk is om een stadion te bouwen voor iets dat gewoon, nou ja, wegdrijft.
Live duivenschieten (1900)
Hoezeer sommige New Yorkers ook mopperen over onze soms vliegende stadsgenoten die de trottoirs overnemen, we mogen dankbaar zijn dat we gelukkig voorbij de fase van de Olympische geschiedenis zijn waarin een gouden medaille werd uitgereikt voor het bestrijden van ongedierte op trottoirs. Dit was de enige keer dat dieren opzettelijk werden gekwetst tijdens de Spelen. Het was zo schokkend en impopulair dat het evenement terecht onmiddellijk werd stopgezet.
Schilderkunst en beeldhouwkunst (1912–1948)
36 jaar lang kon je een gouden medaille winnen voor een kunstwerk, van gedichten tot beelden. De catch? Het werk moest geïnspireerd zijn door sport. Dit werd stopgezet toen duidelijk werd dat professionele kunstenaars tegen amateurs concurreerden, wat niet echt een eerlijke strijd was.
Ski Ballet (1988–1992)
Deze behoeft waarschijnlijk niet veel uitleg. Een demonstratiesport die precies was wat het klinkt: neon spandex uit de jaren 80, dramatische draaien en salto’s op ski’s op de klanken van synthpop. In wezen het excentrieke neefje van kunstschaatsen.
Touwtrekken (1900–1920)
Dit was niet alleen voor zomerkamp of om met je favoriete harige vrienden te spelen, het was ooit een Olympische sport! Teams van atleten trokken met alle kracht die ze hadden, in een poging om niet met hun gezicht in de modder te belanden. Het was simpel, intens en verrassend strategisch: een test van kracht, teamwork en pure koppigheid.
Solo synchroonzwemmen (1984–1992)
Ja, je leest het goed. De sport waarbij je ‘in sync’ bent met… jezelf? Hoewel technisch indrukwekkend, was de ironie van de sport op de lange termijn iets te veel om te verwerken.
Hindernisbaan zwemwedstrijd (1900)
Alsof zwemmen op Olympisch niveau nog niet genoeg was, moesten de deelnemers aan de Spelen van 1900 ook een heel ongebruikelijke hindernisbaan afleggen. Atleten moesten over palen klimmen, onder boten door kruipen en wie weet wat er allemaal in de Seine dreef ontwijken. Het spreekt voor zich dat deze hindernisbaan geen comeback heeft gemaakt, maar hij verdient zeker een gouden medaille voor creativiteit.
Polo (1900–1936)
Polo deed van 1900 tot 1936 mee aan de Olympische Spelen. Het was elegant, snel en soms best eng, vooral als paarden en spelers tijdens de achtervolging tegen elkaar botsten. Uiteindelijk werd polo geschrapt, vooral omdat het duur en logistiek lastig was, maar we zullen altijd onder de indruk blijven van de stijl.
Eervolle vermelding: poedel knippen (1900)
Geloof het of niet, dit was een proefwedstrijd tijdens de Olympische Spelen van 1900 in Parijs, hoewel het nooit een officiële discipline is geworden. 128 mensen streden om te zien wie in twee uur tijd de meeste poedels kon knippen. De winnaar, Avril Lafadge, knipte er 17. Het is nooit teruggekomen, en we kunnen ons nauwelijks voorstellen waarom. Misschien omdat de poedels weigerden de verklaring te ondertekenen?