NYC heeft vele bijnamenā¦āGothamā, āThe City That Never Sleepsā, āHomeā (voor VEEL mensen) en natuurlijk āThe Big Appleā.
Maar waarom wordt de stad zo genoemd? Het heeft eigenlijk niets te maken met de zoete rode vrucht.
De oorsprong van āThe Big Apple
De geliefde bijnaam āThe Big Appleā van NYC gaat helemaal terug tot de jaren 1920 en komt uit de context van de paardenrennen. In die tijd was dit een van de populairste sporten van het land en de felbegeerde prijzen stonden in de volksmond bekend als āgrote appelsā die alle ruiters wilden winnen.
Er waren veel van deze zeer gewilde ābig appleā renbanen in New York City en het bleef hangenā¦ mede dankzij de hulp van de beroemde sportjournalist John J. Fitz Gerald van de New York Morning Telegraph.
In veel van zijn columns noemde hij het paardenrencircuit van NYC āde grote appelsā van de competitieve paardenrennen in de Verenigde Staten, een term die hij hoorde van Afro-Amerikaanse stalknechten tijdens een opdracht in New Orleans. Hij noemde zijn column zelfs āAround The Big Appleā omdat hij zo van deze uitdrukking hield.
āThe Big Appleā š¤ Jazztijdperk
Toen de uitdrukking āThe Big Appleā synoniem werd met prestige en begeerd succes in de sportwereld, werd het in de jaren 1930 al snel gebruikt in de jazzindustrie. New York City werd de jazzhoofdstad van de wereld en kreeg in het hele land het imago van de ultieme bestemming voor jazzmuzikanten.
Vooral Harlem werd een van de meest begeerde plaatsen om te spelen voor jazzfaam, met veel van de beste podia in het land waar de beste jazzartiesten optraden.
De bijnaam āBig Appleā droeg bij aan de blitse mogelijkheden die de lichte stad muzikanten kon bieden. In 1934 opende een jazzclub met de naam āBig Appleā op de noordwestelijke hoek van West 135th Street en Seventh Avenue en Ozzie Nelson and His Orchestra brachten in 1937 een nummer uit met de naam āThe Big Appleā.
Heropleving van āThe Big Appleā in de jaren 1970
Na vele jaren een beetje te zijn weggezakt, kwam de bijnaam āBig Appleā in de jaren ā70 terug met een hausse in de vorm van een toerismecampagne.
Onder leiding van Charles Gillett, voorzitter van het New York Convention and Visitors Bureau, leunde de campagne opnieuw op de verheerlijkte bijnaam āBig Appleā in de hoop de vrolijke symboliek van de bijnaam uit het verleden terug te brengen.
In vergelijking met de economische en culturele neergang van NYC in het decennium daarvoor, zag deze promotionele boost van de bijnaam (die zelfs leidde tot pins, t-shirts en andere merchandise) al snel overal appels en kreeg de stad een boost in het zelfbeeld. Een beroemd aspect van de campagne is dat New Yorkers en bezoekers werden aangespoord om āeen hapje te nemen uit de Big Appleā.