Onder de herkenbare bogen van The Dakota onthullen verborgen architectonische keuzes een gebouw dat is ontworpen voor extreme afzondering en controle. Om absolute privacy en stilte voor de bewoners te garanderen, zijn de vloeren van het historische gebouw opgevuld met letterlijk modder die rechtstreeks uit Central Park is gegraven, wat dient als een onconventioneel en enorm geluidsisolerend systeem.
Het fortachtige ontwerp strekt zich uit tot aan de buitenkant, waar opvallend genoeg geen traditionele brandtrappen te zien zijn om de imposante gevel te behouden.
Onder de centrale binnenplaats werd tijdens de Gilded Age een volledig aparte, verborgen ondergrondse binnenplaats aangelegd. Dit ondergrondse niveau werd speciaal gebouwd zodat bedienden zich door het enorme pand konden bewegen zonder dat de rijke huurders van het gebouw hen zagen.
Beroemde bewoners en spookachtige ontmoetingen
De strikte privacy van het gebouw aan 1 W 72nd St trekt al decennia lang beroemde bewoners aan, met als meest opvallende voorbeeld John Lennon, die vanaf 1973 in The Dakota woonde. Het gebouw werd het toneel van een historische tragedie toen Lennon in 1980 vlak voor de hoofdingang werd vermoord.
Het pand staat ook bekend om de echt griezelige ervaringen die door de beroemde bewoners zijn gemeld. Toen hij daar woonde, beweerde Lennon dat hij een huilende vrouwengeest door de gangen van het gebouw zag dwalen. Na zijn dood verklaarde Yoko Ono dat ze Lennons eigen geest aan zijn beroemde witte piano had zien zitten. Tot de verhalen onder de huurders behoort ook een hardnekkig, wild gerucht dat een voormalige bewoner 30.000 dollar in contanten direct onder de vloerplanken van zijn slaapkamer had begraven.
Een beruchte strenge coöperatie
De strenge controle van het gebouw over het interieur strekt zich uit tot de popcultuur en de eigen vastgoedmarkt. Toen filmmakers *Rosemary’s Baby* opnamen en de buitenkant gebruikten om het fictieve appartementencomplex Bramford weer te geven, mocht de crew absoluut niet binnen de poorten filmen.
Tegenwoordig blijft het buitengewoon moeilijk om toegang te krijgen tot het pand. Het coöperatiebestuur van het gebouw staat bekend om zijn meedogenloze selectieprocedure, waarbij een volledig besloten sfeer voorrang krijgt boven de status van beroemdheid. Het bestuur heeft zoals bekend woningaanvragen afgewezen van spraakmakende artiesten, waaronder Madonna, Cher en Billy Joel. De strenge toelatingseisen zorgen ervoor dat het interieur van het fort stevig buiten het bereik van het publiek blijft, waardoor nieuwsgierigen permanent buiten de poorten moeten blijven staan.