Hoewel Manhattan een eiland is, is onze stad niet een plek waar je doorgaans aan tropisch leven zou denken.
Kortom, het functioneert meer als een onderling verbonden wereldwijde monoliet dan wat je traditioneel bij een eiland zou verwachten. Maar zoals recente gegevens suggereren, is het niet vreemd aan de kwetsbaarheden die inherent zijn aan het leven aan de kust.
In het onderzoek, gepubliceerd op ScienceAdvances, hebben onderzoekers een van de meest uitgebreide studies naar overstromingsrisico’s tot nu toe uitgevoerd, waarbij ze 16 verschillende risicofactorenhebben geanalyseerd – variërend van schadegegevens van FEMA tot lokale geografische gevaren.
Uit de resultaten bleek dat New York City van de 8 onderzochte steden“de grootste risicogroep”heeft.
De resultaten
De bevindingen onthullen een “alarmerend” risiconiveau dat New York City tot de belangrijkste nationale hotspot voor overstromingsgerelateerde rampen maakt.
Hoewel de Atlantische en Golfkust met aanzienlijke bedreigingen te maken hebben, is de omvang van het risicoprofiel van New York bijna een orde van grootte hoger dan dat van welke andere Amerikaanse stad dan ook.
- Blootstelling van de bevolking: Ongeveer 4,75 miljoen mensen in NYC vallen in de twee hoogste categorieën voor overstromingsrisico.
- Infrastructuur op het spel: Naar schatting zullen meer dan 200.000 gebouwen schade oplopen nu door de mens veroorzaakte klimaatverandering de frequentie en ernst van stormvloeden versnelt.
- De klimaatfactor: Het is niet langer een kwestie van “of”, maar van “wanneer”, aangezien de stijgende zeespiegel en intensievere neerslagpatronen voorheen zeldzame gebeurtenissen veranderen in terugkerende rampen.
Meest kwetsbare
In de studie staat:
De toekomst
De experts zeggen dat New York City begint na te denken over hoe het zich op overstromingen voorbereidt, en niet langer alleen vertrouwt op grote betonnen barrières zoals zeeweringen en dammen.
In plaats daarvan groeit de steun voor het samenwerken met de natuur om de stad te helpen beschermen, onder meer door wetlands te herstellen, regentuinen aan te leggen en kustecosystemen te versterken die stormvloeden kunnen helpen opvangen en schade kunnen beperken.
Tegelijkertijd gebruiken planners nieuwe gegevens om slimmere beslissingen te nemen over waar en hoe de stad groeit, zodat toekomstige gebouwen minder snel in de meest risicovolle gebieden komen te staan.
Daarnaast werken hulpdiensten nauwer samen om hun voorbereidings- en responsplannen te verbeteren, zodat ze de miljoenen mensen die in kwetsbare gebieden wonen beter kunnen beschermen.
