Een van de meest iconische overgebleven stukken fysieke media is acht keer per week te vinden in Midtown, Manhattan. Maar is het hier om te blijven? We hebben het natuurlijk over de Playbill en meer in het bijzonder over de vaak haastig gedrukte understudy slip die erin verstopt zit.
De geschiedenis van de Playbill
De lange traditie van Playbills begon helemaal in 1884, toen Frank Vance Strauss in New York City het theaterprogramma in tijdschriftstijl begon te maken. De programma’s zijn al generaties lang een oriëntatiepunt op Broadway en een gedenkwaardig aandenken. Ze zijn informatief, decoratief en zo moeiteloos New Yorks.
De traditie heeft onlangs ook een mijlpaal verjaardag gevierd. Vorig jaar, voor de 140e verjaardag van Playbill, keerden de covers van elke show terug naar vintage versies van de geliefde catalogi. Felle, felle kleuren werden vervangen door gedempte, zwart-witte covers die de showbezoekers eraan herinnerden hoe lang deze traditie al bestaat.
In een compleet tegenovergestelde richting lijkt het alsof fysieke media met de seconde verdwijnen en hoewel Playbills blijven bestaan, kan de aloude traditie van understudy slips en inserts het volgende Broadway-slachtoffer zijn, mogelijk vervangen door QR-codes die linken naar digitale castaankondigingen.
De opkomst van QR codes
QR-codes zijn alomtegenwoordig in het dagelijks leven en transformeren restaurantmenu’s, ticketsystemen en zelfs kunsttentoonstellingen. Nu kunnen ze hun weg vinden naar een van de belangrijkste aspecten van Broadway: de understudies.
In oktober werd een nieuw productiecontract officieel goedgekeurd tussen de Actors’ Equity Association (de vakbond voor acteurs en toneelmanagers) en The Broadway League (die producenten en theatereigenaren vertegenwoordigt).
Het contract, dat van kracht blijft tot september 2028, omvat loonsverhogingen voor acteurs en toneelmanagers, hogere werkgeversbijdragen aan gezondheidsfondsen en verbeteringen op het gebied van roosters en duurzame arbeidsomstandigheden.
Tussen deze belangrijke veranderingen zat echter een clausule die Playbill bijlagen optioneel maakte en shows officieel toestond om fysieke understudy aankondigingen te vervangen door digitale alternatieven die toegankelijk zijn via QR-codes.
Inzenders, of “stuffers”, zijn lange tijd de nederige helden van de Playbill geweest. Verstopt tussen de pagina’s kondigen ze last-minute castwijzigingen of de verschijning van een invaller aan. Voor artiesten kan het een mijlpaal in hun carrière zijn om hun naam erop te zien staan. Voor verzamelaars en fans zijn deze briefjes een unieke herinnering aan een bepaalde voorstelling die misschien nooit meer op dezelfde manier zal plaatsvinden.
Voor sommigen betekent deze verandering een vooruitgang in het verminderen van papierafval, het stroomlijnen van communicatie en het afstemmen op een technisch ingesteld publiek. Voor anderen voelt het als het langzaam uitwissen van iets heiligs.
Zonder deze briefjes zouden snelle castwisselingen onopgemerkt kunnen blijven en zou een vluchtig maar geliefd onderdeel van de Broadway-ervaring stilletjes kunnen verdwijnen.
Dus terwijl de Playbills nog steeds hun plaats innemen als het ultieme Broadway souvenir, kunnen hun bijsluiters binnenkort zelf deel gaan uitmaken van de theatergeschiedenis. En voor een kunstvorm die gedijt op traditie is die verschuiving misschien wel moeilijker te verwerken dan een simpele pagina omslaan.