New York City heeft zo ongeveer alles geprobeerd om de oorlog tegen ratten te winnen.
We hebben letterlijk een ‘ratten-tsaar’ aangenomen, strenge nieuwe regels voor vuilnisbakken ingevoerd en jarenlang gedebatteerd over de verdiensten van de ‘pizzarat’.
Maar volgens een fascinerend nieuw rapport van National Geographic is onze grootste troef om de knaagdierenpopulatie van de stad in de gaten te houden misschien wel de East River.
Een team van onderzoekers onder leiding van milieugeneticus Mark Stoeckle van The Rockefeller University heeft een jaar lang water uit de East River gehaald.
En ze gebruikten daar geen apparatuur van miljoenen dollars voor –ze gebruikten gewoon een plastic emmer uit de bouwmarkt.
De wetenschappers testten het troebele water op eDNA (milieu-DNA).
Zoals Stoeckle aan Nat Geo uitlegde: “Er is overal om ons heen DNA.”
Dieren verliezen voortdurend huidcellen, haren, slijm en uitwerpselen.
Als er hevige regenval is in de vijf stadsdelen, spoelt al dat afval van de straten rechtstreeks de rivier in– wat weliswaar vies is om aan te denken, maar een absolute goudmijn voor wetenschappers.
Door deze kleine genetische aanwijzingen te analyseren, hebben de onderzoekers een enorm biologisch geheim ontrafeld, gewoon in onze achtertuin.
Hoewel ze maar liefst 71 vissoorten aantroffen die in het water gedijen, vonden ze ook een heleboel bewoners van New York City die aan de oppervlakte leven.
De East River is in feite een knaagdierenradar.
Het onderzoek vond consequent ratten-DNA dat in de rivier dreef.
Maar het is niet alleen een grappig (of gruwelijk) feitje – het zou wel eens een doorbraak kunnen betekenen voor de stad.
De onderzoekers suggereren dat ongediertebestrijders de rivier daadwerkelijk als een vroegtijdig waarschuwingssysteem zouden kunnen gebruiken door de pieken en schommelingen in het eDNA van ratten in het water te monitoren.
Het zou hen kunnen helpen de eerste tekenen van een plaag in een buurt op te sporen voordat die uit de hand loopt.
Het is eigenlijk technologie voor misdaadonderzoek, maar dan voor stedelijk ongedierte.
(En ja, het volgde ook andere dieren.) Naast de ratten zat het water vol met de genetische vingerafdrukken van lokale eekhoorns, wasberen en zelfs bevers.
Het weet ook wat we eten als avondeten.
Omdat afvalwater in de rivier stroomt, fungeert de waterweg als een gigantisch, vloeibaar dagboek van alles wat New Yorkers doen.
De onderzoekers vonden in het water zelfs eDNA van koeien, varkens en kippen.
Toen ze de verhoudingen van dat dierlijke DNA vergeleken met de statistieken over de vleesconsumptie in de VS, bleek het een bijna identieke match te zijn. De rivier weerspiegelt letterlijk ons eetpatroon!
Dus, de volgende keer dat je aan de waterkant van Williamsburg van een drankje geniet of met de NYC Ferry vaart, kijk dan eens naar het water.
Het is misschien niet kristalhelder, maar het doet het vuile werk om de ratten in de stad voor ons op te sporen.
