13 museumtentoonstellingen in New York die je deze herfst niet mag missen

Het is al meer dan 30 jaar geleden dat New York een grote Roy Lichtenstein-tentoonstelling heeft gehad, en het Whitney Museum staat op het punt om die achterstand op grootse wijze in te halen.

Vanaf 11 oktober brengt ‘Roy Lichtenstein: Like New’ meer dan 130 werken samen uit zes decennia, van de vroege jaren 40 tot en met de jaren 90.

Deze tentoonstelling gaat dieper in op hoe Lichtenstein strips, advertenties en massaal geproduceerde beelden omzette in beeldende kunst die eruitzag alsof ze machinaal was gemaakt, maar in werkelijkheid zorgvuldig met de hand was geschilderd.

Verwacht alle iconen te zien die je zou hopen, waaronder ‘Drowning Girl’, ‘Look Mickey’ en ‘Masterpiece’, naast een echt gewaagde curatoriale zet: de tentoonstelling brengt voor het eerst alle acht werken uit Lichtensteins baanbrekende popart-debuut uit 1962 bij de Leo Castelli Gallery weer bij elkaar, waarbij die oorspronkelijke, intieme galerijomgeving wordt nagebootst , zodat bezoekers de werken precies zo kunnen ervaren als het publiek dat in 1962 deed.

Er is ook een bijna 96-foot-lange replica van zijn Greene Street Mural en een openluchtpresentatie van Girl in Window, geënsceneerd door kunstenaar en medecurator Alex Da Corte.

Die kinderen met grote ogen en grote hoofden die je vanaf duizenden draagtassen en Instagram-posts aankijken, beleven hun eerste grote New York-moment in bijna tien jaar.

De Japanse kunstenaar Yoshitomo Nara neemt dit najaar twee locaties van David Zwirner tegelijk over, namelijk de ruimtes aan 537 West 20th Street en 533 West 19th Street in Chelsea. Het is zowel zijn eerste solotentoonstelling bij Zwirner als zijn eerste grote tentoonstelling in New York sinds halverwege de jaren 2010.

De tentoonstelling combineert gloednieuwe schilderijen uit 2026 met baanbrekende werken uit de jaren 80, waardoor je een zeldzaam kijkje krijgt in hoe Nara’s stijl in de loop van vier decennia stilletjes is veranderd.

Zijn nieuwste portretten van voren getoond maken gebruik van een meer ingetogen, genuanceerd kleurenpalet dan de krachtige tinten die trouwe fans misschien zouden verwachten, met diffuse penseelstreken die de doeken een bijna mistige, sfeervolle diepte geven.

Andere nieuwe werken beginnen als schetsen met kleurpotlood, voordat ze worden overgeschilderd met doorschijnende acrylverf, en de figuren die zo ontstaan hebben een onzekere, met tranen gevulde blik die veel kwetsbaarder aanvoelt dan zijn eerdere, punkachtige werk.

In de ruimte aan 19th Street staan dertien van Nara’s enorme sculpturale hoofden centraal. Ze zijn bedekt met matwit urethaan en zijn tien keer zo groot als de kleine kleiprototypes die Nara oorspronkelijk met de hand heeft gebeeldhouwd. Ze zijn bewust zo gemaakt dat ze de sneeuw‘monsters’ oproepen die hij zich herinnert uit de winters van zijn jeugd op het platteland in het noorden van Japan. Als je voor zo’n tot monumentale afmetingen uitvergrote sculptuur staat en kijkt hoe het licht over dat zachte, reusachtige gezicht valt, is dat echt een vreemde en stille, ontroerende ervaring.

Deze meeslepende tentoonstelling brengt de Amerikaanse première van *Mind of a Serial Killer* naar een locatie van 24.500 vierkante voet aan 526 6th Avenue in Union Square, waar de psychologie, achtergronden en motieven achter twintig van de beruchtste seriemoordenaars uit de geschiedenis worden ontrafeld.

Op meer dan 20 locaties lopen bezoekers langs zorgvuldig nagebouwde plaats delicten, waaronder de Beetle van Ted Bundy en de keuken van Jeffrey Dahmer, en volgen ze de ontwikkeling van seriemoorden vanaf het begin van de twintigste eeuw tot de meest beruchte zaken van vandaag.

In een nagebouwd recherchekantoor kun je je verdiepen in de factoren die iemand ertoe kunnen brengen een moord te plegen, terwijl je dankzij een VR-onderdeel (inbegrepen bij VIP-tickets) midden in een gesimuleerd onderzoek terechtkomt, met de opdracht om zelf de waarheid te ontrafelen.

De tentoonstelling is voorzien van een serieuze waarschuwing – er wordt expliciete en schokkende inhoud getoond met slachtoffers van alle leeftijden – en bezoekers moeten voor binnenkomst een digitale verklaring ondertekenen. Een audiogids wordt aanbevolen voor de volledige rondleiding van 90 tot 120 minuten.

Deze baanbrekende tentoonstelling in het Met brengt het werk van Lee Krasner en Jackson Pollock weer bij elkaar en volgt hun verweven levens vanaf hun ontmoeting in New York in 1941 , via hun huwelijk in 1945 en hun verhuizing naar Springs op Long Island, tot aan Pollocks dood in 1956.

Het wordt aangekondigd als de eerste grote tentoonstelling in New York die aan een van beide kunstenaars is gewijd in meer dan twintig jaar, en de allereerste tentoonstelling ooit die de volledige loopbaan van beiden zij aan zij belicht.

De tentoonstelling toont meer dan 120 werken en ontleent haar ondertitel aan een schilderij van Krasner uit 1976. De tentoonstelling is opgebouwd rond parallelle artistieke levens die eerst werden gevormd door gedeelde ervaringen en later door herinneringen.

Het contrasteert hun verschillende achtergronden – Krasner werd in Brooklyn geboren als dochter van Oekraïens-Joodse immigranten, Pollock groeide op in Los Angeles en het Amerikaanse Westen – en laat zien hoe deze verschillende achtergronden samenkwamen in de doorbraak van het abstract expressionisme.

Bezoekers zien Pollocks revolutionaire ‘drip’-techniek naast Krasners gevarieerde, door de natuur en kleur geïnspireerde verkenningen van abstractie. De tentoonstelling plaatst Krasners lang ondergewaardeerde bijdragen bewust op gelijke voet met die van haar man.

Tot en met 14 augustus 2026 is er bij deze installatie aan het water bij Chelsea Piers een tijdelijke crossover te zien die de meeste bezoekers maar één keer zullen meemaken: BTS THE CITY ARIRANG, een samenwerking waarbij de op de natuur geïnspireerde digitale kunst van Arte Museum wordt gecombineerd met speciale ETERNAL ARIRANG-galerijen zoals ARIRANG WAVE en ARIRANG GARDEN.

De tentoonstelling zet sterk in op een ontwerp dat alle zintuigen prikkelt: componist Young-gyu Jang schreef een originele soundtrack voor de ruimte, en parfumeur Marianne Nawrocki Sabatier creëerde speciale geuren die in specifieke ruimtes worden verspreid terwijl bezoekers zich een weg banen door weidse geprojecteerde landschappen van licht, geluid en beweging.

De ervaring eindigt bij ARIRANG CAFE, waar de theeservice ook dienst doet als interactief mediadisplay op tafel.

Liu Wei staat erom bekend architectonische monumenten te bouwen van hondenkluiven, en dit najaar past hij datzelfde instinct om het alledaagse om te vormen tot iets monumentaals toe op de Beaux-Arts-gevel van het Met zelf.

Vier grootschalige sculpturen zullen de nissen aan de buitenkant van Fifth Avenue vullen. Dit is de eerste grote presentatie in de Verenigde Staten van de in Peking gevestigde kunstenaar en de zevende editie van de jaarlijkse Genesis Facade Commission-serie van het museum.

De werken, samengesteld door Lesley Ma, combineren bekende motieven – fragmenten van de stedelijke omgeving, historische verwijzingen en lichaamsvormen – tot samengestelde stukken, opgebouwd uit een mix van materialen die bedoeld zijn om complexe, soms tegenstrijdige gevoelens op te roepen. Een terugkerend handmotief loopt als een rode draad door alle vier de sculpturen en fungeert als een brug tussen het herkenbare en het fantastische. Het project als geheel gaat in op cycli van breuk, verzet, herstel en creatie door de geschiedenis heen, in plaats van zich vast te pinnen op één enkel verhaal.

“Zijn werk doorbreekt altijd op meeslepende wijze onze perceptie van de werkelijkheid met een mix van rauwheid en verfijning,” zei Ma over Liu voorafgaand aan de aankondiging, waarbij ze eraan toevoegde dat ze benieuwd is hoe hij “onze verwachtingen ten aanzien van de klassieke niches en openbare beeldhouwwerken uitdaagt.”

Deze opdracht volgt op die van Jeffrey Gibson (2025), Lee Bull (2024), Nairy Baghramian (2023), Hew Locke (2022), Carol Bove (2021) en Wangechi Mutu (2019) in een reeks die is uitgegroeid tot een van de meest in de gaten gehouden hedendaagse interventies van het Met. Wie rechtstreeks van de kunstenaar wil horen, kan op 22 september naar ‘An Evening with Liu Wei’ gaan in de Met Fifth Avenue.

Dit is de grootste museumtentoonstelling tot nu toe van het werk van Arthur Jafa. Ze beslaat twee volledige verdiepingen van het onlangs uitgebreide, door OMA ontworpen gebouw van het New Museum en omvat bijna veertig jaar van een oeuvre dat hem tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van zijn generatie heeft gemaakt.

De tentoonstelling, vernoemd naar de legendarische jazzdrummer Tony Williams, brengt Jafa’s ontwikkeling in kaart, van zijn vroegste films tot zijn meest recente video-installaties, en volgt een beeldtaal waarvan de ritmes en syncopaties bewust de aspiraties van de zwarte populaire muziek weerspiegelen.

Naast de onthulling van nieuw werk brengt de tentoonstelling zijn meest geprezen stukken samen, waaronder *Love is the Message, The Message is Death* (2016) en het met de Gouden Leeuw bekroonde *The White Album* (2019), plus recente schilderijen, grootschalige filminstallaties en een scala aan sculpturale en fotografische objecten.

Gedurende zijn hele carrière heeft Jafa gezocht naar nieuwe visuele vormen die het werkelijke ritme en de realiteit van het zwarte leven in Amerika kunnen vastleggen. Daarbij zet hij de groeiende confrontatie van het land met institutioneel geweld tegen zwarte gemeenschappen tegenover de gelijktijdige opkomst van zwarte cultuur, muziek en entertainment als kern van de Amerikaanse identiteit. Het resultaat is werk dat onverschrokken naar het verleden staart en tegelijkertijd onze hedendaagse obsessie met beelden en eindeloze ‘content’ weerspiegelt.

Echte NASA-beelden, een met een Emmy bekroonde originele serie en een vrij te verkennen VR-ervaring waarmee je daadwerkelijk door de gangen van het internationale ruimtestation ISS kunt lopen –Space Explorers heeft zijn debuut in New York gemaakt en heeft wereldwijd al meer dan 500.000 bezoekers getrokken.

De ervaring van ongeveer 40 minuten is samengesteld uit scènes uit Space Explorers: THE INFINITE, waaronder 360-gradenbeelden van de allereerste ruimtewandeling, vastgelegd in filmische VR. Hierdoor krijg je als bezoeker een uitzicht op de aarde vanaf 250 mijl hoogte dat de meeste mensen op geen enkele andere manier ooit zullen zien.

De show, aanbevolen voor kinderen vanaf 8 jaar, heeft momenteel een actie met een eclips-thema tot en met 15 augustus 2026, waarbij je 10% korting krijgt op online tickets.

Deze tentoonstelling in het Guggenheim is de eerste keer dat het museum zijn hele rotonde wijdt aan een nieuw oeuvre van één enkele kunstenaar die werkt met fotografie en video, en dat precies tijdens het 250-jarig jubileum van de Verenigde Staten.

Na tien jaar voorbereidingwordt ‘Father Country I Do Love You’ aangekondigd als Taryn Simons meest omvangrijke en persoonlijke project tot nu toe. Het volgt het echte leven van een anonieme federale agent aan de hand van 42 afzonderlijke kunstwerken, waarbij nooit eerder vertoonde foto’s, tekst, video’s en sculpturen worden gecombineerd tot één interactieve installatie.

Het werk fungeert als een labyrint van onderling verbonden verhalen, waarin de rimpeleffecten worden gevolgd van de acties en het nalaten van de agent terwijl hij als tussenpersoon werkte. Hij verzamelde bewijsmateriaal voor anderen om in een groter geheel te passen, met gevolgen die reikten tot landen en levens waarvan hij nooit iets zou weten.

Simon draagt het werk op aan haar eigen vader, die jarenlang voor de Amerikaanse overheid door Thailand, Rusland, Iran, Israël, China, Afghanistan en Korea reisde, voordat hij de overstap maakte naar het maken van arcadespellen – een verhaal dat ze pas begon te ontrafelen nadat zijn diagnose van Alzheimer duidelijk maakte dat ze de rest ervan nooit meer uit zijn eigen mond zou horen.

Voordat ze stralende glas-in-loodramen of iconische lampen werden, begonnen de beroemdste werken van Tiffany Studios als aquareltekeningen – en dit najaar zet het Met die werkschetsen eindelijk in de schijnwerpers.

De tentoonstelling brengt bijna 120 zelden vertoonde tekeningen uit de collectie van het Met samen – de grootste verzameling ontwerptekeningen van Tiffany ter wereld – naast een selecte groep belangrijke bruiklenen.

De tekeningen, die opdrachten uit de periode van het midden van de jaren 1880 tot en met de jaren 1920 omvatten, geven een beeld van de eerste stap in het artistieke proces achter interieurs en decoraties die zijn gemaakt voor grootse herenhuizen, gebedshuizen en openbare gebouwen in heel Amerika en daarbuiten, waaronder projecten in Canada, Mexico, Cuba en Zwitserland. Veel ervan documenteren werken die inmiddels verloren zijn gegaan, beschadigd of vernietigd, terwijl andere ideeën bewaren die Tiffany’s atelier nooit heeft kunnen realiseren – waardoor je een authentiek kijkje krijgt in concepten die anders voorgoed verdwenen zouden zijn.

Het hoogtepunt van de tentoonstelling is een hereniging waar decennia aan is gewerkt: het monumentale glas-in-loodraam ‘Woman in a Pergola with Wisteria’ (1911) van het Chrysler Museum of Art wordt tentoongesteld naast de originele blauweregen-bovenramen, die onlangs zijn herontdekt in een privéwoning in Arizona.

Curator Alice Cooney Frelinghuysen noemt het „een bijzonder krachtig moment, waarbij bezoekers kunnen zien hoe een idee wordt omgezet in een stralend kunstwerk”, en het is de eerste keer in minstens een halve eeuw dat het geheel samen te zien is.

De tentoonstelling is thematisch ingedeeld in opdrachten voor particulieren, de kerk en de publieke/commerciële sector, en koppelt geselecteerde tekeningen rechtstreeks aan de voltooide glas-in-loodramen, mozaïeken, emailwerk en lampen die eruit voortkwamen, zodat je het volledige traject van een ontwerp kunt volgen, van grafietschets tot afgewerkt glas.

Deze tentoonstelling, die heel toepasselijk plaatsvindt in de straat waarover ze gaat, is de allereerste die de volledige 500-jarige geschiedenis van de Bowery, de oudste verkeersader van New York, in kaart brengt: van Lenape-voetpad tot skid row tot het kloppende hart van de hedendaagse kunstwereld.

De tentoonstelling, samengesteld door emeritus-directeur Lisa Phillips samen met curator-assistent Thalia Stefaniuk, brengt kunstwerken en artefacten samen die de Bowery niet alleen als een straat of een wijk beschouwen, maar als een gemoedstoestand– een die wordt gekenmerkt door uitersten.

De tentoonstelling neemt je mee door de vele levens van de straat: landbouwgrond en veedrijvingen, renbanen en recreatietuinen, en later een rumoerige uitgaansstraat vol theaters, concertzalen, tattooshops en ‘dime museums’. Die ruige, stoere reputatie leverde de straat uiteindelijk de bijnaam ‘Devil’s Mile’ op – lang voordat hij bekend werd als de beruchtste achterbuurt ter wereld, en lang voordat hij veranderde in de bloeiende kunstenaarsgemeenschap die weer een nieuwe transformatie inluidde.

De cast van personages die de show bevolkt, overspant eeuwen en disciplines, van Peter Stuyvesant, P.T. Barnum en Jacob Riis tot William Burroughs, Eva Hesse en Keith Haring – een line-up die perfect laat zien hoeveel verschillende New Yorks er op dit ene stukje Manhattan met elkaar in botsing zijn gekomen.

Het is een passend onderwerp voor het New Museum om aan te pakken, aangezien de instelling zelf aan de Bowery gevestigd is, nu in het onlangs uitgebreide, door OMA ontworpen gebouw.

M.C. Escher slaagdemaar net voor zijn eindexamen wiskunde op de middelbare school, maar toch creëerde hij enkele van de wiskundig meest geavanceerde kunstwerken van de 20e eeuw – en dit najaar vertelt MoMath eindelijk die kant van zijn verhaal.

Dit is de eerste grote Escher-tentoonstelling in Manhattan, die zich onderscheidt van eerdere overzichtstentoonstellingen door specifiek in te gaan op de wiskundige structuren die ten grondslag liggen aan zijn onmogelijke architectuur, mozaïekpatronen en visuele paradoxen.

De tentoonstelling brengt meer dan 60 houtgravures, litho’s, houtsneden, mezzotinten en tekeningen samen, plus de daadwerkelijke houtblokken en een lithografische steen waarmee Escher werkte, naast driedimensionale objecten die hij zelf ontwierp. Informatiemateriaal in de verschillende zalen ontrafelt de symmetrie, oneindigheid, geometrie en het perspectief die in elk werk verwerkt zitten, waardoor je kunt volgen hoe een autodidactische ‘leken-theorie’ over vormen die een vlak vullen, uitgroeide tot enkele van de meest herkenbare optische illusies uit de kunstgeschiedenis.

De tentoonstelling is ontwikkeld in overleg met een groep echte zwaargewichten onder de Escher-kenners, waaronder de ervaren expert Doris Schattschneider, MoMath-wiskundige Chaim Goodman-Strauss, professor Jürgen Richter-Gebert van de Technische Universiteit München en David Masunaga, een vriend van de familie Escher.

Deze zintuiglijke speeltuin neemt Court B, niveau 3 van het winkelcentrum American Dream in New Jersey over en verandert een hele reeks van acht themakamers in een surrealistisch, kleurrijk universum dat bijna volledig uit bubbels bestaat.

Bezoekers gaan van gigantische bubbelinstallaties naar een letterlijk bubbelbad (sokken verplicht), waarbij ze met VR-technologie, simulators en optische illusies al je vijf zintuigen prikkelen in fantastische, droomachtige landschappen.

Het is bedoeld voor alle leeftijden: kinderen tot en met 2 jaar mogen gratis naar binnen en kinderen tot en met 18 jaar moeten door een volwassene worden begeleid, waardoor het net zo goed een gezinsuitstapje is als een leuke fotolocatie.