Achter de fluwelen gordijnen in het Metropolitan Opera House vindt er achter de schermen een heel andere – en net zo schitterende – voorstelling plaats.
Van razendsnelle kostuumwissels tot honderden zorgvuldig op elkaar afgestemde kledingstukken: de kostuummagie achter La Traviata is een ballet op zich, aangestuurd door een team van experts die ervoor zorgen dat elke rits, elke sluiting en elke dramatische onthulling in realtime vlekkeloos verloopt.
👯♀️ De kostuumwissel van 45 seconden
Verborgen in de Solo Ladies Workroom voeren de kostuummedewerkers de snelste kostuumwissel uit in slechts 45 seconden. De transformatie is van hoofdpersonage Violetta, wiens kostuumwissel tot op de seconde is getimed.
Het proces is verrassend technisch: een nachtjapon wordt snel losgeklikt en open geritst, zodat hij recht op de grond valt, waardoor de artiest direct in een uitgebreide korsetjurk kan stappen die onder de podiumlampen klaarstaat.
De vervangende jurk gaat aan de achterkant open om de overgang te versnellen, waardoor iets wat het publiek nauwelijks opmerkt, verandert in een van de meest intense backstage-operaties van de productie.
Het spreekt voor zich dat het hele proces wordt geleid door een zeer bekwaam backstage-team dat met uiterste precisie te werk gaat.
Hoofd kostuumafdeling Claire Gaudette houdt toezicht op de kleding van de hoofdrolspeelsters en regelt alle verborgen mechanismen, sluitingen en snelle wisseltrucs die nodig zijn om de snelle transformaties in de productie te realiseren. Ze werkt samen met kostuumontwerpster Stephanie Spangler, die een heel ander soort theaterervaring meebracht naar de operawereld.
Voordat ze bij de Met kwam, werkte Spangler 18 jaar als hoofdkostuumontwerpster en make-upspecialiste voor Blue Man Group, waar ze naar schatting 10.000 blauwe kale pruiken klaarmaakte voor zo’n 3.000 voorstellingen.
🎭 Het behoud van de theatergeschiedenis
De kledingstukken die zijn opgeslagen in de werkruimtes op 30 Lincoln Center Plaza dragen decennia aan theatergeschiedenis met zich mee, genaaid in hun voering.
Veel van de zware jurken zijn voorzien van rijen binnenlabels waarop expliciet de namen en data staan van de artiesten die ze eerder droegen, met enkele handgeschreven labels die teruggaan tot de seizoenen van 2002 en 2003.
Het gedetailleerde labelsysteem fungeert als een blijvend eerbetoon aan artiesten uit het verleden en als een verslag van de traditie van de instelling. Voor het kostuumteam zorgt het ervoor dat de huidige zangers letterlijk in de exacte kostuums kunnen stappen die ooit door hun operahhelden werden gedragen.
Dus terwijl het publiek in het Metropolitan Opera House wordt meegesleept door hoogdravende aria’s en overweldigende romantiek, ontvouwt zich net buiten het zicht achter de schermen een even indrukwekkende voorstelling – waar elke knoop, rits en kostuumwisseling in een fractie van een seconde helpt om de magie avond na avond levend te houden.
